การทำลายทรัพยากรธรรมชาติ สาเหตุหนึ่งที่ทำให้เกิด "ภาวะโลกร้อน" กำลังส่งผลกระทบที่ทวีความร้ายแรงกับมนุษย์ทุกทวีปทั่วโลกมากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนในประเทศไทย ผู้ที่ได้รับผลก่อนใคร คือคนที่อยู่ในพื้นที่ห่างไกลอย่าง "เด็กชาวเขา" นั่นเอง

ด้วยฝนที่ตกลงมาอย่างหนักในพื้นที่ภาคเหนือตลอด หลายเดือนที่ผ่านมา ส่งผลให้ดินบนภูเขาถล่มลงมาปิดเส้นทางคมนาคมหลายๆ หมู่บ้านตามชนบทภาคเหนือ ชาวบ้านหลายพันครัวเรือนไม่สามารถติดต่อสื่อสารกับพื้นที่ภายนอกได้ บ้านเรือนหลายแห่งหายไปกับสายน้ำ เด็กๆ หลายคนไม่ได้ไปโรงเรียนเนื่องด้วยเส้นทางคมนาคมถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง หลายๆ หน่วยงานเข้าไปสร้างที่พักชั่วคราว พร้อมทั้งนำยารักษาโรค และอาหารขึ้นไปให้อย่างเร่งด่วน ตามเส้นทางที่พอจะไปได้

จากสถานการณ์ภัยธรรมชาติที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งไม่ ว่าจะเป็นพายุโซนร้อน พายุฤดูร้อน แผ่นดินไหว สึนามิ โคลนถล่ม ฯลฯ ล้วนแล้วแต่สร้างความสูญเสียไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สินเงินทอง ที่สำคัญคือชีวิตของผู้ประสบภัยซึ่งประเมินค่ามิได้ ทั้งหมดนี้มีผลส่วนใหญ่มาจากการกระทำของมนุษย์เอง

ดังเช่นเสียงสะท้อนจาก "น้องอ้น" เด็กชายวัย 8 ขวบจากหมู่บ้านเล็กๆ บนดอยสูงกว่าระดับน้ำทะเล 1,200 เมตร ใน อ.แม่ฟ้าหลวง จ.เชียงราย โดยเมื่อเดือนเมษายน ที่ผ่านมา น้องอ้นได้รับบาดเจ็บเพราะลูกเห็บตกอย่างหนักในหมู่บ้าน ซึ่งลูกเห็บแต่ละลูกมีน้ำหนักไม่น้อยกว่าครึ่งกิโลกรัม ส่งผลให้หลังคาบ้านพังย่อยยับ โชคดีลูกเห็บที่หล่นใส่หัวอ้นนั้นไม่มีน้ำหนักมากเท่าใดหนัก แต่ก็ทำให้เกิดแผลถลอกเล็กๆ

และกว่าความช่วยเหลือจะเข้าไปถึง เด็กๆ หลายคนในหมู่บ้านต้องล้มป่วยเพราะนอนตากแดด ตากฝนในบ้านที่ไร้หลังคา แม้หลายๆ บ้านจะเริ่มซ่อมแซมหลังคาเพื่อให้คุ้มแดด คุ้มฝนได้ แต่มรสุมระลอกใหม่ก็ถาโถมเข้ามาอีก เมื่อฝนเทลงมาห่าใหญ่ ดินโคลนจากภูเขาถล่มทับหมู่บ้าน บ้านที่เพิ่งซ่อมเสร็จกลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าทันที โชคยังดีที่ไม่มีผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ดังกล่าว ทำให้อ้นและเพื่อนๆ ไม่ได้ไปโรงเรียนอีกหลายวันเพราะโรงเรียนเลื่อนเปิดเทอมออกไป

หนำซ้ำ เมื่อหลายวันก่อน ยังเกิดเหตุแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในแถบ จ.เชียงราย แรงสั่นสะเทือนไปถึงยอดดอยที่น้องอ้นอาศัยอยู่ คำพูดของอ้นที่ฟังแล้วสะเทือนใจไม่แพ้แรงแผ่นดินไหวก็คือ

"ไม่รู้ว่าต่อไปจะเจออะไรอีก แล้วจะเอาชีวิตรอดทันหรือเปล่าก็ไม่รู้ ไม่รู้จะมีใครมาช่วยหรือเปล่า" น้องอ้น กล่าวเสียงเครือ

ด้าน "น้องแพร" สมจิตร  มาเยอะ วัย 10 ขวบ เด็กหญิงที่อาศัยอยู่ใน ต.แม่สลองใน อ.แม่ฟ้าหลวง ซึ่งประสบภัยธรรมชาติหนักไม่แพ้กัน เล่าว่า "วันที่ลูกเห็บตก หนูต้องวิ่งออกจากบ้านไปหลบที่ที่แข็งแรงที่สุด ส่วนพ่อแม่ก็โดนลูกเห็บตกใส่จนเลือดออก พอออกมาหลังคาบ้านเราไม่เหลือแล้ว ไม่มีหลังคาบ้านแล้ว"

และเช่นเดียวกับน้องอ้น ที่เวลานี้น้องแพรไม่ได้ไปโรงเรียน เพราะฝนที่ตกกระหน่ำลงมาทำให้โคลนจากภูเขาถล่มทับเส้นทางการคมนาคมจากบ้าน สู่โรงเรียนขาดวิ่นแหว่ง

ขณะที่ "น้องพร" ศิริพร ปอจ่อ วัย 11 ขวบ จากดอยแม่สอง แถบติดชายแดนพม่า ซึ่งปัจจุบันยังมีอาการเจ็บป่วยจากโรคทางเดินหายใจจากสาเหตุไฟป่าที่ปกคลุม ท้องฟ้านานนับเดือน บอกเล่าว่า "วันนี้ อาการหนูยังไม่ค่อยจะดีขึ้น เพราะตั้งแต่ไฟป่าเข้ามาครั้งนั้น ก็หายใจติดขัดมาตลอด ไปหายหมอทีก็ลำบาก เพราะหมออยู่ไกลมาก ยิ่งช่วงนี้ฝนตกหนักทำให้ไปหาหมอไม่ได้ เพราะทางไม่ดี แต่เราก็ไม่รู้จะทำยังไง"

จะเห็นได้ว่า สถานการณ์เหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นผลกระทบมาจากภาวะโลกร้อน ซึ่งเป็นปัญหาระดับโลกที่ทุกคนสามารถร่วมแก้ไขได้ โดย ดร.เจษฎ์ โทณะวณิก ประธานมูลนิธิกองทุนเพื่อสิ่งแวดล้อมไทย แจกแจงว่า ถ้าเราไม่แก้ไขปัญหาที่ต้นเหตุ ปัญหาภัยธรรมชาติจะไม่ทุเลาเบาบางลงเลย และนอกจากจะเข้าช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยแล้ว มูลนิธิ ยังได้ตั้งกองทุนฉุกเฉินขึ้นมาก็เพื่อแก้ไขภัยธรรมชาติทั้งต้นเหตุและปลาย เหตุ หวังว่าสิ่งเหล่านี้จะช่วยลดความสูญเสียได้

เด็กผู้ผ่านลมผ่านฝนมาเพียงไม่กี่ปี ต้องมารับผลพวงจากสิ่งที่ผู้ใหญ่พร่าผลาญมาแล้วทั้งชีวิต ถึงเวลาแล้วหรือยัง ที่เราจะหันมาช่วยกันแก้ปัญหา "โลกร้อน" อย่างจริงจัง

Source: คมชัดลึก (3 กรกฎาคม 2550 20:52 น.)